مرکز مدیریت حوزه های علمیه
بنر شعار سال


براى شهادت حسین(ع)،حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى شود./جامع احادیث الشیعه، ج 12، ص 556

کارکردهای روحانیون درشرایط بحران

کارکردهای روحانیون درشرایط بحران

یادداشتی از حجت الاسلام والمسلمین سید حسین اسحاقی، قائم مقام معاون پژوهش حوزه های علمیه در امور استانها

  *حجت الاسلام والمسلمین سید حسین اسحاقی، قائم مقام معاون پژوهش حوزه های علمیه در امور استان‌ها

 

 

سئوال : آیا انجام کارهایی چون نظافت و پرستاری و... آن هم با لباس روحانیت، اتهام تظاهر و ریاکاری واستفاده ابزاری توسط  روحانیت را تداعی نمی کند؟

براستی رسالت مدیران وطلاب در این شرایط بحرانی و ایجاد جنگ شناختی توسط دشمن چیست؟ آیا ترویج طب سنتی یا پذیرش هرمسئولیتی است یا اولویت باکارهایی است که مختص اوست و از دیگران ساخته نیست؟ اساسا رسالت طلاب درشرایط بحران چیست وچه نوع خدماتی را باید به عهده بگیرند؟آیا اولویت کاری طلاب این است که با لباس مقدس روحانیت، باک بنزین ماشین ها را پرکنند! نظافت بیمارستان‌ها و خیابان‌ها را تقبل کنند، به ترویج طب سنتی و داروهای گیاهی بپردازند و... یا طلاب آنقدرها بصیر و سیاس هستند که بی­گدار به آب نزنند و لباس مقدس روحانیت را پاس بدارند و درصورت نیاز به این گونه از فعالیت­ها با بررسی همه جانبه  امور اقدام نمایند و خدای ناکرده بی­گدار به آب نزنند! 

نیک می دانیم که رسالت طلاب ورود به عرصه فرهنگی و دینی در قالب مدیریت، تبلیغ، مشاوره، تحقیق و پاسخگویی و آموزش احکام فقهی و ...است. این کارها مسئولیت مستقیم و بالذات آن­هاست و برای کارهای غیرتخصصی و یدی، بدیل و جایگزین وجود دارد. در شرایط کنونی فعالیت­های معمولی کاری نیستند که بر زمین مانده باشند تا لازم باشد یک نیروی جهادی از طلاب آن را بر عهده بگیرد.

با این وصف سزا نیست که طلاب از رسالت اصلی و انتظاری که مردم از آنان دارند غفلت بورزند!؟ ممکن است با انجام کارهای معمولی که خیلی­ها انجام می دهند چنین استنباط شود که این امور حرکات نمایشی یا ناشی از بیکاری طلاب است و دشمن به این شبهات دامن بزند همان طورکه با بی رحمی تمام رواج می دهند که این­ها برای ریاکاری چنین کارهایی انجام می دهند وگرنه چه لزومی به پوشیدن لباس روحانیت وانجام این کارهاست. چرا  گمنام  و ناشناس مثل ائمه اطهار وعلمای سلف به مردم خدمت رسانی نمی کنند!؟ هرچند همه می دانیم که برخی از مشاغل مانند نظامیان و یا خلبانان و پرستاران و... هریک لباس مخصوص بخود دارند و در هنگام حضور در صحنه فعالیت های اجتماعی با همان پوشش ظاهر می شوند و دراین میان هم روحانیت نیز مستثنی نیست و آنان  هم لباس مخصوص به خود دارد و این نشانه اخلاص اوست که باهمان لباس وارد صحنه های مختلف اجتماعی می شود تا به احترام همین لباس مردم به او اعتماد و پذیرای خدمتش باشند و موثرتر بتوانند عمل کنند. چنانچه که برای یک نظامی وسپاهی و پرستار و خلبان و... در زمان مقتضی پوشیدن لباس کارآمدی اورا مضاعف می کند. آیا کسی به این افراد می گوید چرا در هنگام حضور اجتماعی با پوشش معمولی وارد نشدی!؟ هرگز چون بعضا حضور یک سردار سپاه یا امیر ارتش یا نیروی انتظامی باعث ازدیاد انگیزش و مساعدت جمعی و همراهی مردمی می شود و حتی الگو گیری صورت می گیرد. روحانیت نیز با توجه به مقبولیت و اعتماد مردم به لباس روحانیت که برای فرهنگ دینی و ملی وحتی قومی و محلی محترم است با حضور خود در کسوت لباس روحانیت سمت راهبری و مدیریت برفرایندکارها را عهده می شوند و با همراهی مردم بارها و بارها از بحران­ها ومشکلات عبور کرده اند.

ضمن اینکه برخی روحانیون ازچهره­های مشهور در مناطق خود هستند و اساسا اگر لباس روحانیت هم نپوشند جای سئوال برای دیگران است که از سویه دیگر بپرسند چرا این طور گمنام وارد صحنه شدید؟ وحتی  برخی ازمغرضین می گویند اینان از در تظاهر و ریا برآمدند و لباس خودرا نپوشیدند تا خودرا خاکی ومردمی نشان دهند و حکایت سوارو پیاده شدن  است والبته اگر برای رضایت مردم کسی به انجام وظایف بپردازد ره بجایی نمی برد و خیر وبرکتی در آن دیده نمی شود. روحانیت پس از یک عمر حجره نشینی و آموزه گیری از مکتب وقرآن واهل بیت(علیهم السلام) این را دریافته که کار خود را مخلصانه و بی ریا انجام دهد وبجای رضایت مردم طالب رضای خالق باشد و در انجام وظیفه خود حتی با چنین اتهام­هایی تردید به خود راه نمی دهد. 

باید بپذیریم که طلاب در درجه اول باید کاری را که مرتبط با ماهیت صنفی خودش است انجام بدهند و در درجه بعد پذیرش وظایف مشخص در کمیته های نُه‌ گانه­ای که دفتر سیاسی اجتماعی برای آنان تعریف کرده وهم راستا با رسالت آنان است.

اما اینکه طلبه برود برای مردم بنزین بزند یا ماسک تولید کند یا بیمارستان را طی بکشد، این قبیل از کارها هر چند در نگاه دقیق ایثارگری و از خودگذشتگی است و حتما طلاب می خواهند آن را وسیله دست‌یابی به اهداف و آرمانشان قراردهند و البته این نیت مقدس ستودنی است اما خدای ناکرده بعضاٌ دشمنان و مغرضان چنین القا می کنند که طلاب توانایی و دانش و مهارت و امدادگری و فریادرسی و معاضدت در بحران ندارند و در همین سطح فعالند! اموری را انجام می دهند که همه می توانند متقبل شوند پس این همه مدارس و اعتبارت مالی و.... حوزه ها برای دست یابی به چه تخصص دینی مصروف شده است؟

پایگاه اطلاع رسانی روابط عمومی مرکز مدیریت حوزه های علمیه کشور